Stel je voor: stralende zon, azuurblauwe zee en witte huisjes met felblauwe koepels die schitteren in het licht. Santorini voelt als een ansichtkaart die tot leven komt.
Tijdens onze vakantie ontdekten we niet alleen adembenemende uitzichten, maar ook de rust, smaken en charme die dit Griekse eiland zo bijzonder maken.
Op zondag 14 september ’25 vertrokken we met de auto richting hotel Schiphol van van der Valk. Daar hadden we een park sleep & fly geboekt zodat we maandag in alle vroegte naar Schiphol werden gebracht. Dit was de derde keer dat we dit hadden geboekt. Het bevalt goed!
Schiphol was een puinhoop qua bagage afhandeling en door de douane. Maar goed, op tijd in het vliegtuig zodat we eind van de ochtend op Santorini airport arriveerden. Hierna een korte busrit naar hotel Karidis waar we even slikten toen we onze kamer zagen. Het was gedateerd, de douche viel erg klein uit kortom niet de luxe die we gewend waren. Wel een grote kamer met een groot balkon wat op de drukke straat die richting strand ging uitkeek.
De middag rustig aan de buurt verkend. De straat waar ons hotel aan ligt oogt gezellig. Er zijn veel restaurantjes waar ze vroeg in de middag al proberen je naar binnen te lokken. Verder veel kleine winkeltjes en na ongeveer 300 meter sta je al op de boulevard die uitkomt op het zwarte strand. Het eiland ligt op een vulkaan, vandaar het zwarte zand.In de avond ervoor gekozen om naar een restaurant nabij het hotel te gaan, Black Stone. De meningen hierover zijn op Tripadvisor verdeeld. Wij hebben er heerlijk gegeten.
Dinsdagochtend na het heerlijke ontbijt een stevige wandeling gemaakt over de boulevard. We kregen bij een lokale kroeg uitleg van Tui over het eiland. Eerlijk gezegd stelde dat weinig voor.
Hierna zijn we naar de autoverhuur gelopen om onze gehuurde auto op te halen. Hiermee een lange bergtocht gemaakt door het midden van het eiland. Een prachtige omgeving waar we ook niet geheel toevallig langs de lokale Lidl kwamen waar we voor de rest van de vakantie ruim water en wijn hebben gehaald. Daarna nog geprobeerd richting Fira te rijden, maar al snel bleek het die kant op op dat tijdstip al veel te druk te zijn, zodat we zijn omgekeerd en terug naar het hotel zijn gereden. ’s Avonds gegeten bij de “Captains Corner“. Dit restaurant, op loopafstand, staat erg goed bekend.
Het is telkens de vraag of er plek is, aangezien meer mensen Tripadvisor lezen. We zijn er 4 keer geweest, omdat het zo goed beviel. Vooral de Lamb Kleftiko was een feestje!
Op woensdag zijn we met de gehuurde auto naar het zuidwestelijke deel van Santorini gereden. Onderweg kwamen we langs het prachtige Venetian Castle of Emporio. Het kasteel oogt fraai. Eromheen zijn vele kleine straatjes waar je weg van de drukte heerlijk kan ronddwalen. Emporio ligt in het binnenland, aan de voet van de berg Profitis Ilia.
Hierna doorgereden naar Akrotiri. Naast het plaatsje zelf bevindt zich hier een uitgebreide omheinde archeologische vindplaats met de opgraving van een bewaard gebleven nederzetting uit de bronstijd. Voor mensen die dit de moeite waard vinden wel interessant om te bekijken. De kost zijn niet mals.
Na dit bezoek zijn we doorgereden naar het uiterste punt waar de vuurtoren staat, de Akrotiri Lighthouse. Het is een punt voor waaghalzen om te wandelen.
Hierna geleidelijk de weg richting hotel opgegaan. Op een bepaald moment reden we langs de kust en kwamen bij een restaurant “The Edge”. Hier hebben we wat gedronken en ondertussen genoten van het fenomenale uitzicht op de Caldera. Later (we waren al thuis) begreep ik dat dit bij uitstek een plek is om te genieten van de zonsondergang en tevens te eten. De reviews hierover zijn super!
Donderdagmorgen vroeg zijn we opnieuw richting Fira gereden om te genieten van al het moois daar!
Ondanks dat we op tijd waren vertrokken zagen we al de drukte toenemen en besloten bij het eerste parkeerterrein aan de rand van het plaatsje de auto te parkeren. Hierdoor moesten we wel een flink stuk wandelen naar het centrum. Bijkomend voordeel hiervan was dat we in de middag terug nauwelijks last hadden van al het verkeer wat zo ver mogelijk probeert door te rijden.
Fira was fantastisch en druk. Het is een grote mensenmassa die door alle kleine straatjes met vele trappen door worstelen. Maar we hadden alle tijd en die namen we dan ook. We hadden het geluk dat we een restaurantje ontdekten wat een practig uitzicht gaf op de Caldera en konden hier ook helemaal vooraan plaatsnemen.Dat uitzicht op de Caldera is echt onbeschrijfelijk mooi!
Na nog wat te hebben rondgewandeld kozen we ervoor om weer terug te wandelen naar de auto en richting Perissa te rijden.
Perissa is een zeer populaire vakantie badplaats (vooral bij jongeren) ten zuiden van de berg Mesa Vouno. Aan de andere kant van de berg ligt ons verblijf Kamari. Je kunt hier op twee manieren komen, omrijden met de auto, of met een watertaxi rond de berg over zee. Perissa heeft een lang zwart zand-kiezelstrand van ongeveer zeven kilometer. Ook hier, net als in Perivolos, zijn heel veel beach bars, leuke restaurants en tavernes.Het is een gezellige badplaats.
Nadat we hier een tijdje haden rondgewandeld zijn we teruggereden naar Kamari en hebben de huurauto weer ingeleverd. ’s Avonds wederom naar “Captains Corner”.
Voor de vrijdag hadden we een excursie bij Tui geboekt. Centraal stond hierbij het bezoek ’s middags aan Oia.
Het voordeel van een excursie is dat je gezien de te verwachtte drukte daar niet hoefde te zoeken naar een parkeerplaats.
Voorafgaande stond een wijnproeverij gepland bij de Gavalas wijnmakerij in het plaatsje Mechalogori. We konden 3 lokale wijnsoorten proeven. Er werd uitleg bij gegeven.
Hierna Werd de tour vervolgd richting de oude plaatsen Mesa Gonia en Pyrgos.De eerste staat ook bekend als Episkopi Gonias.
Het dorp Mesa Gonia, dat volledig werd verwoest tijdens de grote aardbeving van 1956 en daarom ook wel “Spookdorp” wordt genoemd. Wandel door het dorp – opnieuw bewoond – en bewonder de charmante architectuur.
Ook Pyrgos en zijn typische architectuur van de Cycladen was de moeite waard. Bewonder de Byzantijnse kerken en een Venetiaans fort. Het dorp is een van de hoogste punten van het eiland.
Hierna vervolgde de excursie richting Oia. Dit wordt beschouwd als het hoogtepunt van het eiland.
Oia Santorini (Grieks Οία). Oia is een schilderachtig vakantiedorp in het noorden van het eiland Santorini, twaalf kilometer ten noordwesten van de hoofdstad Fira. De Grieken spreken het als ‘ieja’ uit. Oia is een prachtig, traditioneel dorp, met mooie wit geschilderde huisjes, wit geverfde smalle steegjes met souvenirwinkels, bars, cafeetjes en taverna’s. Het meest indrukwekkende van Oia is echter het fenomenale uitzicht op de zee en de Caldera.
Het dorp ligt op meer dan 300 meter hoogte op de top van de kleurrijke rotsen van de vulkaan en het is één van de meest gefotografeerde plekken van Santorini. Een opvallend kenmerk van Oia is dat er hier veel huizen in de rotsen zijn ingegraven, een soort grothuizen, die je alleen op Santorini ziet. Het bouwen en renoveren van huizen staat hier onder toezicht van de gemeente, zodat de traditionele stijl behouden wordt.
Achteraf gezien was deze excursie niet fijn ingedeeld. In Oia werden we door de begeleider losgelaten om zelf het plaatsje te ontdekken. Ze gaf wel enkele tips maar de tijd die er was voor dit fraaie plaatsje was veel te kort. Oia is een doolhof dus je bent veel tijd kwijt met zoeken en ook wachten als je bepaalde foto’s wil nemen. Zo druk is het daar zelfs buiten het hoogseizoen.
Hierna werden we teruggebracht door een ander busje met een chauffeur die als een dolle door de bergen terugreed.
Het weekend erna hebben we vooral aan het strand bij Kamari doorgebracht. Maandag was de vakantie voorbij.
